Een verdwaalde zomerdag van Janneke Siebelink
- juf Sas
- 1 dag geleden
- 3 minuten om te lezen
In de schaduw van haar beroemde moeder zoekt Camille de waarheid. Een aangrijpende roman over moederschap, verlies en de kracht van herinneringen die het leven vormgeven.
Ieder jaar bezoekt Camille (in het echt heet ze Simone) het graf van haar moeder, de beroemde dichter Astrid Viljoen (Ingrid Jonker). Camille is nu even oud als haar moeder was toen die op een winterochtend uit haar leven verdween. Nu het moment dichterbij komt dat Camille haar moeder in leeftijd voorbij zal gaan, voelt ze haar aanwezigheid sterker dan ooit. Wie was Astrid? En wie is Camille geworden in haar afwezigheid?
Dit boek moest ik gisteravond uitlezen. Het werd dus nachtwerk maar het verhaal over de dichter Ingrid Jonker heeft me gepakt. Zeker ook door de schrijfstijl van Janneke Siebelink. En ook omdat het zich afspeelt in mijn geboorteland Zuid-Afrika. Ik ben daar in 1969 in Kaapstad geboren en zoals ik zo in het boek lees waren dat roerige jaren. Iets wat ik niet heb meegekregen in de 7 jaar dat ik in Zuid-Afrika heb gewoond.
Die kind gedicht van Ingrid Jonker
Ik ben onder de indruk van deze jonge blanke vrouw Ingrid Jonker die zo poetisch kon schrijven en het mooi kon omzetten in woorden.
Ik kende het gedicht Mijn kind omdat Nelson Mandela dat gedicht heeft voorgelezen op 24 mei 1994 bij de eerste vergadering van het nieuwe parlement in Zuid-Afrika. Mandela las het gedicht in het Engels voor. Een indrukwekkend protestgedicht over een kind dat op 1 april 1960 werd neergeschoten in de rumoerige weken die volgden op het bloedbad in Sharpeville. De jongen was met zijn moeder en opa onderweg naar het ziekenhuis toen hun auto werd tegengehouden door militairen. Toen de grootvader een andere route naar het ziekenhuis wilde zoeken, openden de soldaten het vuur.Ā
De boodschap van het gedicht: vanaf het moment dat hij overleed, heeft dit kind het eeuwige leven. Het kind reist mee met iedereen die in vrijheid wil leven.
Vandaag heb ik de documentaire Korreltjie niks is my dood van Saskia van Schaik gekeken. Het geeft een mooi beeld van het leven van Ingrid Jonker. Je kunt de documentaire hier bekijken https://www.npodoc.nl/documentaires/2011/03/korreltjie-niks-is-my-dood.html
Korreltjie sand
Korreltjie korreltjie sand
klippie gerol in my hand
klippie gesteek in my sak
word korreltjie klein en plat
Sonnetjie groot in die blou
ek maak net ān ogie van jou
blink in my korreltjie klippie
dit is genoeg vir die rukkie
Kindjie wat skreeu uit die skoot
niks in die wĆŖreld is groot
stilletjies lag nou en praat
stilte in Doodloopstraat
WĆŖreldjie rond en aardblou
korreltjie maak ek van jou
huisie met deur en twee skrefies
tuintjie met blou madeliefies
Pyltjie geveer in verskiet
liefde verklein in die niet
Timmerman bou aan ān kis
Ek maak my gereed vir die Niks
Korreltjie klein is my woord
korreltjie niks is my dood
Black butterflies
En nu wil ik nog graag de film Black Butterflies kijken van Paula van der Oest met Carice van Houten in de hoofdrol.
En door het verhaal van Ingrid Jonker komt er ook een verlangen in mij om het land te bezoeken waar ik de eerste 7 jaar van mijn leven heb gewoond. Iets wat ik eigenlijk nooit zo voelde maar dat nu duidelijk wordt dat ik dat toch moet doen. Een mooi doel om voor te gaan sparen. Wat een boek allemaal niet met je kan doen. Dank je wel Janneke Siebelink voor jouw mooi geschreven verhaal.
Opmerkingen