• Instagram
  • Facebook
  • YouTube
  • Pinterest
  • Twitter
  • juf Sas

Luister naar het fluisteren van je lijf


Veel mensen is het al opgevallen, het is stil bij juf Sas. Juf Sas is al een paar maanden uit de lucht omdat mijn lijf net voor de kerst mij toeschreeuwde dat ik ver over mijn grenzen was gegaan. Het functioneerde niet meer zoals het moest functioneren en dat maakte me bezorgd. Na allerlei doktersbezoeken en onderzoeken bleek er niks lichamelijks aan de hand te zijn maar besefte ik dat ik ver in het rood zat. En dat had mijn lijf mij eigenlijk al heel lang duidelijk gemaakt. In februari 2018 begon het al te fluisteren en belandde ik op de SEH van het ziekenhuis omdat de dokter mijn hart toch wel erg raar vond kloppen. Na onderzoeken constateerden ze daar al burn-outklachten in combinatie met overgang. Na een paar dagen rust ben ik weer volop doorgegaan. Dit kwam nl heel slecht uit, er stond een verhuizing voor de deur. Maar goed mijn lijf ging steeds harder fluisteren en ik steeds meer doen om het maar niet te horen. Ik kreeg vaak te horen, hoe doe je dat toch allemaal, werken, haken, breien, schilderen, filmpjes maken, website bijhouden, bloggen en ik vond dat allemaal 'normaal'. Ik zie nu ook wel in dat het ook een soort van vlucht was, hoe meer je druk bezig bent, hoe minder je hoeft na te denken. Maar het ging steeds slechter en slechter, en ik kreeg zelfs paniekaanvallen. Ik kon niet meer ontspannen. Het dieptepunt was toch wel dat ik een keer met Jeroen naar de sauna ging en daar al snel weggegaan ben omdat ik niet meer tot rust kon komen. Ik bleef hartkloppingen houden, misselijk zijn en ik dacht was ik maar thuis. Het gaf me een vreselijk gevoel, een gevoel van falen. En een gevoel van boosheid, zo boos op mezelf. Het werd zelfs zo erg dat ik niet meer naar de supermarkt durfde. Stel je voor dat ik daar een paniekaanval kreeg, die ik dan ook natuurlijk kreeg. Of dat iemand mij zou aanspreken. Ik rende letterlijk door de AH om maar zo snel mogelijk naar huis te gaan. Mijn directeur heeft vorig jaar een aantal keer gezegd, Sas zorg goed voor jezelf. Een simpele opmerking maar vaak dacht ik, oke en hoe doe ik dat? Ik kan zorgen dat het met iedereen goed gaat, maar mezelf....

De dokter heeft me geen medicijnen voorgeschreven maar zei: 'praat erover'. Dat was een heel goed advies. Hij heeft mij doorverwezen naar een psycholoog want na het overlijden van mijn vader gingen heel veel deurtjes open, die heel lang dicht hadden gezeten. En dat wilde ik helemaal niet want ik kon er toen niks mee. Inmiddels ben ik heel blij met de gesprekken met de psycholoog. Ook ben ik eind januari een online angsttherapie begonnen. Deze therapie duurt 4 maanden en de Vlaamse Geert heeft mij al erg geholpen. Het is erg fijn om zijn sessies te beluisteren, en wat hij vertelt nog eens rustig na te lezen. Ik kan 'de tijgers' op mijn weg steeds beter met humor aanpakken. Ik merk wel dat de accu nog lang niet vol is en al snel weer in het rood zakt. Dat is confronterend maar ik spreek mezelf nu liefdevol toe, net zoals je een vriendin toe zou spreken, een grote winst van de therapieen.

Alles wat onder het tapijt zat, heb ik er onder uit geveegd. Het was een zwaar jaar, met overlijden van mijn vader, verkoop van ons huis, verhuizing, bouw van ons nieuwe huis, faillissement van de bouwer, doorstart en weer een verhuizing. Inmiddels wonen we in ons roze huis en dat is zo'n heerlijke plek. Kortom ik ben hard aan het werk, aan het werk met mezelf. Ik kom langzaam vooruit.

Ik heb getwijfeld om hier een blog over te schrijven. Moet ik dit wel vertellen, is dit nodig? Ik schaam me er in ieder geval niet voor. De campagne Hey het is oké, loopt nu. Weg met het taboe op angststoornissen. Bijna 1 op de 5 volwassenen krijgt in zijn leven te maken met een angststoornis. Toch vinden mensen met angstklachten het lastig hierover te praten door schaamte en zelfstigma. En het moeilijke is dat veel mensen het niet begrijpen. Angst om boodschappen te doen, hoezo? Terugdenkend kreeg ik mijn eerste paniekaanval toen ik 18 was, op mijn VWO examen engels. Een complete black-out met zoveel paniek. Ik was in staat om de examenruimte uit te rennen maar met rustig nadenken ben ik blijven zitten en na 20 minuten heb ik toch mijn examen gemaakt. Ik heb daar heel lang last van gehad, heel veel dromen over examens en falen en nu met de therapiesessies kwamen deze dromen weer terug. We leven in een maatschappij met constante prikkels, zoveel dingen waar we aan moeten voldoen. Als je daar gevoelig voor bent, perfectionistisch bent, gaat het je een keer opbreken. Door steeds deze stress te ervaren, ga je ver over je grenzen heen en is je lijf in een constante vecht- of vluchtreactie met alle nare gevolgen van dien. Bij de test rondom ADHD en HSP scoorde ik erg hoog iets wat mij niet verrast maar wat mij nu wel handvaten geeft om het anders aan te pakken. Ik drink geen koffie meer, ik merkte dat cafeïne een extra trigger is om onrustig te worden en angsten op te wekken. Ook ben ik begonnen met mediteren en probeer ik mijn hoofd stil te zetten met yoga.

Of ik doorga met juf Sas, dat weet ik nog niet. Ik doe dit voor mijn hobby en het werd ook steeds meer een moeten. Dat wil ik sowieso niet meer. Het woordje moeten heb ik uit mijn woordenboek geschrapt. Ik leef met de dag, we zien wel, wat er ook gebeurt het is oké! Morgen word ik 50, het voelt als een 'nieuwe' levensfase.

#burnout #fluisterenvanjelijf #stress #angststoornis #angst #heyhetisoke #blogoverburnout #therapie #psycholoog #schoonvegenwatonderhettapijtligt #nieuwelevensfase #50jaar #opgebrand #schaamte #geenschaamte #openheid #praaterover #perfectionisme #perfectionist #angsttherapie

390 keer bekeken

    ©2020 juf Sas

    google.com, pub-4822511269067515, DIRECT, f08c47fec0942fa0